Vazoda iki karanfil, biri beyaz, biri kırmızı... ′Neden böyle?′ diye sordum.
′İkimiz′ demez mi?
-Hangisi sen?- Renkler önemli değil, ikisi de karanfil. Biz de, ikimiz de insan...
İnsanın olduğu yerde problem vardır, önemli olan problemleri büyütmemek ve çok çok şükretmek...
-Benimle evli olduğuna şükrediyor musun?
-Hem de çok... Yuva yıkan o kadar kadın var ki...
Yuva yıkan pek çok erkek de var deyip, karşısına dikilemezdim, onun teşekkürüne ben de teşekkür ettim...
Hiç kimseye benzemeyen bu adama deli denmez mi?
2 Değerlendirme | 2 Yorum
DÜŞÜNCELER
beşir topcuoğlu yazdı
ben bu kitabı ilk duyduğumda konusunu çok ilginç bulmuştum ama okuıduğumda beklentimin yüksek olmasından mı bilmiyorum hayal kırıklığına uğradım.hekimoğlu ismail in başarısı tartışmasız ama bu kitap beni sarmadı.
mükemmel
yazdı
bence tam bir pskoloji kitabı.sürükleyici, düşündüren,öğreten ve öğretici bir kitap.okurken sıkmayan sadece artıları olan nadir eserlerden.teşekkürler HEKİMOĞLU İSMAİL
Tüm Okuyucu Yorumlarını Okuyun
DÜŞÜNCELER
beşir topcuoğlu yazdı
ben bu kitabı ilk duyduğumda konusunu çok ilginç bulmuştum ama okuıduğumda beklentimin yüksek olmasından mı bilmiyorum hayal kırıklığına uğradım.hekimoğlu ismail in başarısı tartışmasız ama bu kitap beni sarmadı.
mükemmel
yazdı
bence tam bir pskoloji kitabı.sürükleyici, düşündüren,öğreten ve öğretici bir kitap.okurken sıkmayan sadece artıları olan nadir eserlerden.teşekkürler HEKİMOĞLU İSMAİL