Roman denince; bizim aklımıza sıklıkla olmayan karekterlerden-yaşamlardan kurgulanmış eserler gelir hep nedense...böyle bir inanış var sanki biraz! Ama ben olan, yani yaşamış karekterlerden de çok sağlam, güzel romanlar yaratılabileceğinin en güzel örneğine...\\\′Fatma Aliye: Uzak Ülke\\\′ kitabında tanık oldum diyebilirim. Fatma Aliye: Uzak Ülke... birçok yanı ile dikkate şayan bir kitap! Uzun uzun anlatmaya gerek yok sanırım, kitabı okumuş herkesin benzer duyguları...devinimleri yaşadığına eminim. Gerçekten birçok yönüyle...okuyucuyu kendine bağlayan bir eser. Bir solukta değil, usul usul okunuyor...sürüklemiyor, garip bir biçimde kendine çağırıyor, içine alıyor! Bu duygularımı bütün bir içtenliğimle samimiyet içinde dile getiriyorum. Hayatımda ilk kez okuduğum bir kitabın içinde yitip gittiğimi görmüştüm. Hele ki bazı bölümlerini...dönüp dönüp- ama ilk defa yeni okuyormuş hissiyle, tekrar tekrar okuduğumu söylemeliyim. Sanırım bir kitabın nasıl bir ustalıkla yazıldığının, bu kitap en iyi bir örneği olsa gerek. Kötü bir okur sayılmam, yerli-yabancı çoğu klâsikleri okumuş birisi olarak söylüyorum bunları. Bir de yine ben başka kitaplarda...o kitabın yazılış öyküsünün de içine dahil edilişine hiç tanık olmadım. Bu bakımdan da belki de ayrı bir özelliği, ayrı bir orjinalliği var Fatma Aliye: Uzak Ülke\\\′ nin. Bendeniz sn merhume Fatma Aliye\\\′yi bu harika kitap ile tanıdım, bu kitapta okudum. Şunu söylemek isterdim Fatma hanıma...inanıyorum ki \\\′Fatma Aliye\\\′ bu eser sayesinde artık unutulmayacak belleklerde. Bu eser sayesinde sevgi ve saygı ile yâd edilecek tarihte. Bundan hiç kuşku duymasın. Ayrıca son olarak yeri gelmişken, Timaş\\\′a da biz okurları bu güzel eserle buluşturdukları için teşekkürlerimizi sunuyorum. -- S.Deniz