1896’da İstanbul Yeniköy’de doğdu. Çocukluğu, babası Ahmet Bey’in evde yaptığı edebî toplantılarda geçen Şükûfe Nihal, küçük yaşlardan itibaren şiir yazmaya başladı, devrin içtimai, edebi mevzularına duyarlık kazandı. İlk ve ortaöğrenimini babasının memuriyeti nedeniyle birkaç şehirde tamamlayabildi (Selanik, İstanbul, Beyrut). 1916 yılında İnas Darülfünunu’na yazıldı, 1918 yılında İstanbul Darülfünunu’na geçti, 1919 yılında Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü’nü bitirerek “Türkiye’nin ilk üniversite mezunu kadını” unvanını aldı. Fakültede okurken evlendiği Mithat Sadullah Sander ile “Mekteb-i Ümit” adında bir okul kurdu. Böylece, eğitimini sürdürürken eğitimciliğe de başlamış oldu. Üniversiteyi bitirdiği yıl, ilk şiir kitabı “Yıldızlar ve Gölgeler” yayımlandı. 1928 yılında “Hazan Rüzgarları”, 1930 yılında ise “Gayya” adlı şiir kitabı yayınlandı. Şükûfe Nihal, belki de kadın sorunlarını ve yaşantısını dile getiren ilk kadın şair ve yazarımızdır. Güçlü romantizmini düşünce gücüyle birleştirerek sık sık toplumsal konularda yazmıştır. Eserlerinde, kadının önemini, toplumsal mevkiini sık sık vurguladı. Şiirlerinin yanı sıra lirik bir anlatım kullandığı öyküler ve romanlar yazdı. 1928 yılında “Tevekkülün Cezası” adlı öykü kitabı ve ilk romanı “Renksiz Istırap” yayımlandı. Bunları, “Çöl Güneşi” (1933), “Yalnız Dönüyorum” (1938), “Domaniç Dağlarının Yolcusu” (1946), “Çölde Sabah Oluyor” (1951) adlı romanları izledi. 1935 yılında ise “Finlandiya” adlı gezi notları yayımlandı. 24 Eylül 1973’te, İstanbul’da vefat etti.